Hoe gelukkig kun je zijn?

waterlelieHet is een illusie te denken dat je altijd gelukkig kunt zijn. Op elk moment. En als dat niet zo is, dat er dan wel iets mis zal zijn wat opgelost moet worden. Ik was vanmorgen niet zo gelukkig, maar nu weer wel. Nu zit in aan mijn “schrijftafel” op de veranda, met klaterend geluid van een waterval op de achtergrond. En ja… ik hoor ook wel ergens een boor van een fanatieke buurman. Maar dat is effectief te negeren. Dit was een van mijn dromen. Toen ik vanmiddag de puinhopen van onze verbouwing in de tuin naar de afvalverwerking bracht, stond er een man een kar uit te laden met daarop twee prachtige tafeltjes. “Ze komen uit de grote kerk, en moeten weg. Wat zegt u? U wilt ze wel hebben?” Ze pasten perfect in de ontstane ruimte in mijn auto. Eén dus op de veranda nu (mijn voeten half in de zon) en de ander in het atelier, voor de schilderspulletjes.

Ik poets het stof van mijn laptop, dat valt op nu hij zo buiten staat. Kopje thee erbij. Wat wil een mens nog meer. Het zijn uitgekomen verlangens. Het is al wel een jaar geleden dat ik de wens uitsprak dat ik graag een schrijverstafeltje wilde. Gek hoe dat werkt met verlangens. Het helpt als je uitspreekt, helder maakt wat je graag zou willen. Het wordt bekend en komt in de “wereld”. Verlangen kun je ongebreideld doen, je hoeft niet de mogelijkheden al in te calculeren. Het is niet gezegd dat je altijd krijgt wat je verlangt en ook niet op het moment dat je het graag zou willen, of in de vorm die je voor ogen had. Maar als je oplet, en je verlangt leeft in jou, dan komt het naar je toe.

Een prachtig voorbeeld van een medestudent van de Pulsar academie. Ze wilde al heel graag meer tijd aan haar kinderen besteden, die zijn jong, lief , en vragen veel aandacht. Haar talent is “drager”, ik weet niet zeker of ik dat goed heb onthouden, maar dat is wat ze voor mij steeds doet. Ze is ook altijd vol vertrouwen en kan er goed hopen: hopen dat er van buitenaf iets naarf haar toe komt. Nu gaat ze samen met haar man naar China. Dat verzin je niet. Ze ziet het zelf ook als een pracht mogelijkheid om er meer voor haar kinderen te zijn. Ik gun het haar van harte en met de mogelijkheden van internet kunnen we haar nog steeds volgen, gelukkig.

Ik vind het een troost dat er steeds weer gelukkige momenten aanbreken. Gelukkig leer ik ze steeds beter te zien, juist ook in de kleine dingen. Neem bijvoorbeeld ook onze honden. De jongste is een en al vrolijkheid, altijd vol vertrouwen en speels. Hij loopt nu op het gras een botje aan te vallen. Als ik botje was zou ik behoorlijk zenuwachtig worden van die rare capriolen. Geweldig om te zien. Kortom, ik ben even erg gelukkig nu. Ik hoop jij ook.

Over Irèn Alders

Ik ben docent, trainer en coach op gebied van bewustwording en communicatie met patiënten. Ik doe (promotie) onderzoek naar de effecten van een persoonlijke patientcoach op patiëntenparticipatie in de spreekkamer bij een medisch specialist. Aan deze aanpak ligt ACT (Acceptance and Commitment Therapy) en de Pulsar methodiek veranderkunde ten grondslag. Ik ben lid van EACH (European Association of Communication in Healthcare) en de Nederlandse ver. Voor Medisch onderwijs. Verder houd ik mijn kennis en vaardigheden op peil door deelname aan het Patient-Provider Interaction netwerk van het Nivel, CBO platform Gedeelde besluitvorming en Patient Empowerment netwerk van IQ Healthcare (Radboudumc). (CRKBO geregistreerd). Verder houd ik van wandelen met onze hond en schilderen met olieverf, 't liefst dieren :-).
Dit bericht werd geplaatst in wat me beweegt en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s