Bewustzijnsvernauwing als patient:”’t zal toch niet…?”

Een patiëntencoach is voor mensen die alleen zijn, niet mondig, en totaal de weg niet weten in de zorg. Nou, niet dus. Deze patientencoach moest zelf naar de cardioloog. De huisarts had een ruisje gehoord, bij de aorta. Gelukkig kon ik snel (zit al snel een week tussen, vol zorgen) voor een echo naar het ziekenhuis.

De verpleegkundige die de echo maakt, is prima opgeleid en weet dat hij niets mag zeggen over wat hij ziet.  Hij weet ook niet waarom het zolang duurt tot je de uitslag krijgt, volgens hem is het ’s middags al bekend. Weer 14 dagen later dus de uitslag bij de cardioloog. Een kwartier voor die afspraak nog even een ECG.

Ik doe alles voor het eerst en sta stijf van de stress, geen idee wat me te wachten staat, hoe ik me moet voorbereiden, voor welke keuzes ik kom te staan en wat ik dan zou willen. De bewegwijzering in de Isala klinieken is beroerd. Bij een computerzuil scan je je sticker met barcode en dan krijg je bericht waar je heen moet. Ik was verkeerd en moest de rode lijn volgen. Alleen…. nergens een rode lijn te bekennen. Gevraagd aan een dokter die uit een spreekkamer kwam, nee hij zag het ook niet? Gevraagd bij de balie (waar wel een rode afstandslijn omheen stond, maar ja dat gaat snel vervelen, heen en weer lopen). Nog net op tijd voor het ECG.

Routineus worden de doppen geplaatst. Alsof ik dit al tig keer heb meegemaakt. Oh, u bent voor het eerst? Dan vertelt ze me wel wat ze doet en hoe het werkt. Tijdelijk niet met de aandacht bij de patient.

Keurig op tijd word ik binnen geroepen bij dezelfde dokter die ik over de rode lijn had aangesproken. Hij maakt nog een opmerking daarover, maar dat dringt pas tot me door als ik weer op de fiets naar huis zit. Echo was goed en ECG ook, even luisteren, hé, een ruisje in de hals. Er wordt vanalles gezegd en uitgelegd over vervolg onderzoek en dat kan snel, moet even naar de balie en hup het is geregeld. Oh, mevrouw u boft, u kunt morgen al terecht, hier heeft een info boekje en u kunt beneden even de intake gaan doen. Gôh en de dokter kan u een week later al weer zien voor de uitslag, nou dat gaat anders niet zo snel, u boft! WOW! (het zal toch niet zo erg zijn dat ze haast willen maken????)

Een mallemolen en je zit er zomaar in. Dit past helemaal niet bij mijn leven, dit overkomt me? Mijn  gevoel heeft geen tijd om het bij te benen. Het gevoel van regie is weg, daarvoor in de plaats komt het gevoel van me overgeven en dat ook willen. Willen vertrouwen op de expertise van de dokter, iemand die het even overneemt op een terrein waar ik niets van weet. Ik heb ook dat vertrouwen. De dokter nam de tijd (20 min), dacht hij het goed uitlegde en wilde snel de onzekerheid van het niet weten wegnemen. Alleen ik heb het niet goed gehoord, kon het thuis niet reproduceren, en baseerde mijn vertrouwen op zijn houding en manier van praten.

Zo moeilijk is het dus gewoon. Ik had het gesprek voorbereid, mijn 2 belangrijkste vragen opgeschreven. Op het moment suprême ben je er niet bij: je hoofd zit vol zorgen, over toekomst, gedachten over verleden (wat moet ik vertellen, wat is belangrijk) en ik moet opletten, want ik moet iets beslissen. For the record: ik ben 50, HBO+, artsenbezoeker geweest, bekend met de zorg en medische terminologie, communicatief vaardig en last but not least dus: patientencoach!

Thuisgekomen wilde mijn man (arts) het naadje van de kous weten. Ik dacht dat ik een MRI scan kreeg, dat bleek echter een Myocardscan te zijn en geen inspanningstest. (riep ook veel vragen op). Waarom diagnostiek van het hart, als het ruisje in mijn hals zit? Eeeehhhh??? Deze vragen maakte mij onzeker en boos. Ik wilde immers de dokter vertrouwen?!? Het hielp mij niet, dat alles bevraagd werd. Ik voelde me dom en ontoereikend.

Van het grootste belang is dat je je behandelaar vertrouwd, op welke grond dan ook. Voor betrokkenen is dat soms lastig, zeker als ze zelf goed op de hoogte zijn en zich vanalles afvragen. Maar dat gaat over henzelf. Het stelde mij nu voor het dilemma: vertrouw ik de arts of mijn man? Ik wil niet moeten kiezen. Ik wil een partner die mij steunt in mijn keuzes. Het is al heel wat als je dit kunt vinden in jezelf en uit kunt spreken.

Mijn man kon niet mee naar de uitslag en ik wist inmiddels dat ik steun nodig had, dus heb ik een patiëntencoach meegevraagd. Iemand die ik zelf heb opgeleid, een vriendin ook. De avond van te voren hebben we de rollen, mijn belangrijkste vragen en mijn wensen t.a.v. coaching besproken. Ik was patient en geen trainer, en zij was coach.

Alles liep zoals we dat geoefend hadden in onze trainingen. Opgevangen bij de hoofdingang, ik wilde graag zelf naar het ziekenhuis fietsen, samen in de wachtkamer, wachten, koetjes en kalfjes, ontspannen. Binnen geroepen: 2 stoelen, dokter besprak met mij de uitslag, liet de bevindingen op de computer zien. Er kwam weer veel informatie (uitslag was goed!), maar ik zag uit mijn ooghoeken, dat de coach een notitieboekje had en daarin opschreef wat er gezegd werd. Ik kon me concentreren op het moment. Meegaan in de flow van vertrouwen. Voelde ruimte om te beslissen over hoe nu verder. Nadien hebben de coach en ik het nog even besproken, en wat dit nu voor mijn leven betekent. ’s Avonds al een verslagje in de mail.

Ik hoef voorlopig niet terug naar de cardioloog. Maandelijks bloeddrukcontroles bij de huisarts. Pillen voor cholesterol en bloedverdunners. Gewoon doorgaan met leven en bewegen. Ik ben weer heel beneden aangekomen. Pfieuw…..En de volgende keer bij zoiets ingrijpend neem ik weer een coach mee dat kan ik je vertellen!

Meer info over patientencoaches en opleiding: http://www.stichtingtinkerbell.nl

Over Irèn Alders

Ik ben docent, trainer en coach op gebied van bewustwording en communicatie met patiënten. Ik doe (promotie) onderzoek naar de effecten van een persoonlijke patientcoach op patiëntenparticipatie in de spreekkamer bij een medisch specialist. Aan deze aanpak ligt ACT (Acceptance and Commitment Therapy) en de Pulsar methodiek veranderkunde ten grondslag. Ik ben lid van EACH (European Association of Communication in Healthcare) en de Nederlandse ver. Voor Medisch onderwijs. Verder houd ik mijn kennis en vaardigheden op peil door deelname aan het Patient-Provider Interaction netwerk van het Nivel, CBO platform Gedeelde besluitvorming en Patient Empowerment netwerk van IQ Healthcare (Radboudumc). (CRKBO geregistreerd). Verder houd ik van wandelen met onze hond en schilderen met olieverf, 't liefst dieren :-).
Dit bericht werd geplaatst in wat me beweegt, zelf patient en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Bewustzijnsvernauwing als patient:”’t zal toch niet…?”

  1. Jos van Baarsen zegt:

    Dag Irèn,
    Wat een ontboezeming! wat een ervaring! Wat fijn dat er een patientencoach mee was! Dank voor je goede beschrijving van je rollercoaster gevoel etc. Fijn dat je nu uit kunt puffen. Rustig aan lieve groet
    Jos

  2. Tijdens het lezen van jouw ervaring keer ik in mijn herinnering terug naar de tijd dat ik het ene na het andere onderzoek onderging. Wat voelde ik me verloren en wat gedroeg ik me onafhankelijk. Lees, gedroeg, dus niet voelde! Ik weet zeker dat een patientencoach heel veel voor mij had kunnen betekenen. Goede ontwikkeling in deze toch nog vaak contact arme tijd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s