Promoveren hoe doe je dat? deel 3: vind je eigen structuur

Een hele nieuwe wereld: de academische wereld. Met eigen regels en (geschreven en ongeschreven) afspraken. Voor mij onbekend en dan maak je wel eens “uitglijers”. Ook wetenschapsethiek is een apart vak. Wat me erg geholpen heeft is het (gratis) boekje “Mastering your PhD, survival and succes in the Doctoral Years and beyond.” van Patricia Gosling en Bart Noordam (uitg. Springer). Dat kan ik iedereen aanbevelen en komt wat mij betreft in plaats van wat ik  in dit blog had willen schrijven. Het is er dus al.

In augustus heb ik een PhD opstartcursus in Nijmegen, waar de eerste dag ook begint met het managen van je PhD. Ik kijk er erg naar uit. Ter voorbereiding daarvan, en ook voor het Trainings- and Supervison plan, nu bezig met mijn onderzoeksopzet voor de promotie. Ik word steeds handiger met Reference Manager (RM), dat toch veel mogelijkheden tot beheer van referenties in zich heeft. Met verschillende mensen gesproken over hoe zij hun database met referenties beheren (hoe vind je relevante referenties terug), en daaruit nu mijn eigen structuur gemaakt. Ik print de referenties die ik wil gebruiken uit, nummer ze met het ref ID en bewaar ze in een map op alfabet van 1e auteur. In RM voeg ik opmerkingen toe, evenals op het document zelf, waar ik ze voor gebruiken kan.

Verder heb ik een externe coach (gepromoveerd en bekend in de academische wereld) gevraagd me te begeleiden bij deze opstart. Bijvoorbeeld: met welke vragen kan ik bij wie (in welke rol) terecht?

Ik zit nu midden in de systematic review. Een goede bureaustoel veel achter de computer) en ergonomisch verantwoorde opstelling zijn (in mijn geval) belangrijk,  net als weer leren blind te typen. Heb ik ooit wel eens geleerd, dus het is opfrissen. Je hoeft dan alleen maar voor je op het scherm te kijken en dat is weer beter voor je nek. Ook heb ik een programmaatje geïnstalleerd, dat me eraan herinnert om het half uur een pauze te nemen en om het uur even weg te lopen van mijn bureau. Misschien ben ik wat overdreven van de structuur, maar het biedt me de rust en de ruimte om mijn hoofd te gebruiken voor de inhoud.

Doelen stellen en plannen maken helpen me te focussen en dat is wel nodig, want  ik kom veel interessant onderzoeken tegen!

Geplaatst in promoveren | Tags: | Een reactie plaatsen

Promoveren, hoe gaat dat, als buitenpromovendus?

In augustus 2013 kreeg ik de de vraag of ik niet zou willen promoveren op het onderwerp patiënt coaching.

In maart 2013 heb ik me teruggetrokken uit  het project dat ik samen met Windesheim deed naar patientencoaching (ondersteuning) bij oudere borstkankerpatiënten. (onder het lectoraat Innoveren in de ouderenzorg, in het kader van ondernemen, onderwijs en onderzoek). Het enthousiasme en het gevoel samen aan iets wezenlijks te werken, wat er in 2010 nog was ten tijde van de eerste pilot (veldonderzoek), was helaas wat mij betreft verdwenen.

Patiëntencoaching was dus “onderzoeksloos”, terwijl ik het belangrijk vind om te vinden: 1.  of het werkt, en als het werkt: 2. wat er werkt en 3. hoe het werkt. In de hoop dat er iets gevonden wordt waardoor het beter wordt voor patiënten in hun relatie met hun behandelaar.  Met dit in gedachten kwamen nieuwe mogelijkheden op mijn pad voor onderzoek. Het was een kwestie van 1 en 1 optellen. Sandra van Dulmen en Paul Brand zijn nu beide mijn beoogd promotoren, zoals dat heet.

Het is nu april 2014 en ik heb een onderzoeksvraag voor een sytematic review (dec), zoekstrings voor 5 databases, een logboek SR, en ben nu bezig met het ontdubbelen van de citations (ruim 13.000). De volgende stap is het selecteren, op basis van in-en exclusie criteria  in de titles en abstracts. Ik heb net de brief met de inschrijving als promovendus op de bus gedaan. Dat maakt het gemakkelijker om aanvullende cursussen te volgen en zo nodig faciliteiten van de universiteit gebruiken.

In dit blog wil ik verslag doen van mijn promotie traject, voor mezelf, om terug te lezen, en voor andere geïnteresseerden. Waarom het allemaal zolang duurt, welke vragen ik heb, wat er nodig is, welke beslissingen er genomen worden enz.

Geplaatst in promoveren | Tags: , , , , , | 3 reacties

netwerken | acquisitie: lastig?

Hoe weet je of iemand behoefte heeft aan wat jij te bieden hebt? Een voorwaarde is in elk geval weten wat jij te bieden hebt. Hoe acquisitie en netwerken leuk wordt.  

Tijdens een Hanzelabbijeenkomst ten behoeve van het Hospice Zwolle gisteravond sprak ik iemand die een switch wilde maken naar een ander werkveld. Het is heel goed voorstelbaar dat haar talent en de ervaring die ze heeft ook in dat andere werkveld goed van pas komt. Waar ik altijd benieuwd naar ben: wie heb je voor ogen om jouw dienst aan aan te bieden? Een werkelijk persoon die heel veel baat gaat hebben bij wat jij kunt. Laten we deze persoon je afnemer noemen. Dat kan iedereen zijn: het gaat er om dat je zelf een duidelijk beeld hebt/krijgt.

Hoe helderder deze persoon is , hoe gemakkelijker ook om te omschrijven wat jij deze menste bieden hebt, wat die ander niet heeft. Bij de dame die ik sprak ging het om een man, die bruiste van de ideeën. Een snelle denker, middelbare leeftijd, enthousiast, verbinder, netwerker enz.  Wat zij kan doen was zorgen dat meer van zijn ideeën gerealiseerd worden. Door haar pragmatische aanpak, zij verstaat de kunst van het structureren, overzicht houden, organiseren enz. Dat is toch een zegen voor mensen die bruisen! Door zo te kijken kan ze dus al meer focussen op wie haar afnemer is. Dit geeft haar ook de broodnodige energie en de moed om door te gaan op de weg die leidt tot haar doel.

De volgende stap is bedenken waar je deze mensen vindt en hoe deze persoon  jou vindt. Hij (of zij) heeft jou nodig, je bent zijn of haar oplossing. Natuurlijk zijn er “bakens” te definiëren die je richting geven: zoals bijvoorbeeld in welk werkveld jij je thuis voelt of welk draagt bij aan jou gevoel er toe te doen?

Mijn punt is dat het begint met het vormen van een duidelijk beeld van je afnemer. Een beeld in alle uitingsvormen, visualiseer je de deze persoon met alles erop en eraan. Ons komende trainingsweekend patiëntencoaching* (de zesde alweer!) zal ook in dat teken staan. Wie kun je helpen als patientencoach? Deze zaterdag staan we stil bij JOUW afnemer (is dat een patiënt of meer de partenr/familie?)  en het ontdekken wat jij voor hem of haar betekent. Voor jezelf (wat jij doet is genoeg, en wat dat is wat je doet), je uitingen over wat je doet, gevonden worden door mensen die jou nodig hebben en je zelf laten zien op plekken waar jouw afnemers zijn, op een manier die bij jouw natuur past. Noem je het dan nog acquisitie? Is het dan nog lastig? Acquisitie is dan geen doel op zich, je drijfveer is gevonden kunnen worden.

Ook netwerken krijgt vanuit dit perspectief een heel andere lading. Het is ook al zo’n beladen term. Ik hoor soms van mensen dat ze daar niet aan doen, maar dat ze het wel leuk vinden om anderen te ontmoeten en te horen waar die mee bezig zijn. Dit geldt voor veel mensen, dus mensen vinden het ook leuk te horen waar jij mee bezig bent. Ik raad je aan om er eens anders naar te kijken en mee te oefenen: ga met de intentie nieuwsgierig te zijn, te luisteren. Ik ben benieuwd wat je dat brengt!

*Meer informatie over de training of ééndaagse cursus patiëntencoaching (15 februari 10.00 – 16.30) : www.imagine-consultancy.nl (training, coaching, lezingen)

Geplaatst in wat me beweegt | Een reactie plaatsen

Zorg waarin je je veilig voelt

Je voelt dat je je over moet geven, de controle loslaten, want er gebeurt zoveel, het is niet te bevatten allemaal. Als je borstkanker hebt, zoals een cliënt van me, dan wordt je in een maalstroom van zorg en informatie gestort. Op een bepaald moment denk je…. Ik kan het niet meer volgen, het moet maar zo….en gelaten laat je het gebeuren.

Dan is het fijn als je vertrouwen kunt voelen. Het is ook de verantwoordelijkheid van de zorg aanbieders om voor veilige zorg te zorgen. Vertrouwen echter komt te voet en gaat te paard, hoorde ik Wilna Wind van de NPCF zeggen op het congres van de IGZ op 20 juni over de rol van de patiënt in de veiligheid in de zorg. Kun je als patiënt een rol hebben in die veiligheid? Het gaat toch in de eerste plaats om jezelf om, zo mogelijk, weer beter te worden?

Mijn cliënt werd ongeveer drie weken geleden gebeld door de huisarts, na het bevolkingsonderzoek. “Oh jee, nu is het mis”, dacht ze….Na het uitslaggesprek bij de chirurg en het eerste bezoek aan de oncologie verpleegkundige, ben ik meegevraagd als patiëntencoach. Er volgde een bezoek aan de chirurg , bijgestaan door een verpleegkundige. Zij legden alles uit. Mevrouw had een mapje gekregen met alle folders van de ingrepen en onderzoeken waar zij mee te maken zou krijgen. Dit heeft zij niet gelezen, haar man wel. Een paar dagen later volgde bezoek aan de anesthesist, voorafgegaan door een verpleegkundige die een hartfilmpje maakte op een andere afdeling (en die geen idee had waarvoor mevrouw kwam: “moet u nu naar de cardioloog?”), een verpleegkundige die de eerste intake deed (vragenlijst goed ingevuld?), een apotheekassistente die de medicijnen doornam (lijst opgevraagd bij de apotheek), daarna  dan uiteindelijk de anesthesist, die in eerste instantie vooral informatie voorlas vanaf de computer en toen nog ongeïnteresseerd vroeg of er nog vragen waren, en tot slot iemand (verpleegkundige?) die vertelde hoe de opname ging.

Ónmogelijk om het overzicht te houden wat er allemaal gebeurd en wie je waarvoor moet hebben. Alle gesprekken vonden in verschillende kamertjes plaats, waar je wel vanuit een centrale wachtkamer voor geroepen werd.

Gelukkig kwam de informatie redelijk overeen met hetgeen eerder gezegd was. Toch vielen kleine verschillen wel op: mag mevrouw nu wel of niet tussen opname intake en operatie thuis slapen? Voor haar heel belangrijk!

Weer twee dagen later vond het gesprek met de oncologie verpleegkundige plaats, die nu op haar eigen kamer zat en niet in een kamertje op de afdeling chirurgie, waar het eerste gesprek plaats had gevonden, na het horen van de diagnose. Ook verwarrend.

Het ziekenhuis als gebouw is al een intimiderende omgeving, de organisatie van de zorg is in dit ziekenhuis  zo onduidelijk dat je hier, als begeleider in gezonde staat en HBO-opgeleid, al moeilijk overzicht kunt houden, laat staan als patiënt met al je zorgen en je twijfels! Een partner van een patiënt kan hier een geweldige steun in zijn, evenals andere naasten (als die er zijn), maar dan nog.

Overzicht over wat er gebeurd en waarom, helpen je om ook mee te denken en mee te doen, in plaats van het over je heen laten komen. Terugkoppeling van deze effecten (verwarring, verloren voelen) naar de betrokken zorgverleners, liefst kort na het contact, of zelfs tijdens het contact, kan hen juist helpen hier iets van te leren en te veranderen. Zo is het dus belangrijk dat er steeds dezelfde boodschap verteld wordt als er verschillende zorgprofessionals bij betrokken zijn.  Ik maak van elk bezoek een verslag, met feitelijkheden, voor de familie. De familie merkt hiervan het nut. Bij elk volgend bezoek kan dan namelijk gevraagd worden hoe het nu precies zit, als het anders is dan eerder gezegd. Mensen leren het belang van goed geïnformeerd zijn. Dat ze zelf op die manier ook kunnen bijdragen aan het krijgen en behouden van hun vertrouwen.

De mensen die de zorg (care of cure)  geven willen ook graag dat het goed gaat met een patiënt. Zij zitten echter in een “systeem”, waarbinnen zij zich moeten zien te bewegen. Ze willen wel graag leren, en leren kun je doen als je je veilig voelt: als je niet meteen afgerekend wordt op een fout.

Als zich echter fout op fout heeft gestapeld en er nooit iets opgepikt is, dan loopt de emmer wel eens over.

Het  “systeem” kan wel veranderen, als er kort op de bal gespeeld wordt: als er iets anders gaat dan bekend: meteen zeggen of kort er na. Dat geldt voor zowel arts of verpleegkundige en als patiënt (familie/naasten).  Laat er geen tijd overheen gaan, of denk “het is niet belangrijk”. Of: “straks verspeel ik recht op goede zorg….”. Als je ervan uit gaat dat iedereen van goede wil is, als mens, dan kunnen we samen de zorg een beetje beter maken, binnen onze eigen mogelijkheden.

Mijn droom: dagelijks komen er duizenden patiënten in het ziekenhuis. Stel je voor dat zij allemaal zouden zeggen wat hen opvalt, en wat ze graag zouden willen! 

Geplaatst in leren | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen